20 years old : the moment of truth

Νομίζω έχουν περάσει 2 μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα και τώρα που πληκτρολογώ ένα καινούργιο άρθρο , πραγματικά νιώθω κάπως περίεργα. Κάπως σαν να έχω ξεχάσει να πληκτρολογώ γρήγορα στο λάπτοπ. Με (/Μας) έχει »φάει» το κινητό βλέπεις …

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό ήθελα να απέχω λίγο ακόμα και από το blog. Το περασμένο εξάμηνο με εξάντλησε τόσο πολύ που δεν έμεινε ενέργεια ούτε για αυτή εδώ την ιστιοσελίδα που τόσο πολύ αγαπώ. Σχολή+Κολλέγιο+Γαλλικά+Διάβασμα=No Life. Μην κάνεις ποτέ το λάθος που έκανα εγώ … να παραλείψεις δηλαδή το γεγονός ότι η μέρα έχει 24 ώρες και η βδομάδα 7 μέρες. Δεν πάει παραπάνω! Αφού όμως έχει περάσει ήδη ένας μήνας διακοπών, αφού δέχτηκα αρκετά παράπονα από φίλους-αναγνώστες (κι όμως…αλήθεια λέω!) και αφού οι μπαταρίες έχουν ξαναγεμίσει , αποφάσισα να επανέλθω.

Και ενώ λοιπόν το καλοκαίρι κυλάει πολύ όμορφα ενώ βρίσκομαι στα Χανιά , έρχεται η μέρα που συνειδητοποιώ ότι το -teen που μέχρι πρότινως υπήρχε στην ηλικία μου (nine-teen) με εγκατέλειψε… αποτέλεσμα ; Κρίση ηλικίας No1 : »είσαι πλέον 20». Σκέψεις τύπου : »η ζωή είναι μικρή» και εικόνες τύπου »ξύπνημα στις 6:00 , δουλειά 7:00-20:00 μέσα σε ένα μικροσκοπικό γραφείο ενός τεράστιου κτηρίου κάπου σε μία μεγαλούπολη , 21:00-6:00 ύπνος και φτου και απ’την αρχή , πέρασαν από το μυαλό μου. Παρ’όλα αυτά λέω ας ευχαριστηθώ αυτή τη μέρα και τα σκέφτομαι αυτά αργότερα. Έτσι και έγινε! Ένα 24ωρο κάνοντας πράγματα που σε ευχαριστούν με ανθρώπους που αγαπάς, εκτιμάς και έχεις επιλέξει να βρίσκονται στη ζωή σου. Μακάρι η κάθε μέρα να μπορούσε να είναι έτσι! Το μόνο μου παράπονο ; Δεν μπόρεσα να τους δω όλους εκείνη την μέρα καθώς η απόσταση πολλές φορές εμποδίζει την φυσική παρουσία (μόνο τη φυσική).

Morning.png

Και τώρα που έχουν περάσει κάτι βδομάδες από τότε και πλέον έχω πάρει απόφαση ότι βαίνω προς τα 21 , μπορώ να σου πω ότι στα 20 περνάς όντως την πρώτη κρίση ηλικίας. Δεν ξέρω αν φταίει αυτό το 2 που ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου ή το ότι συνειδητοποιείς ότι σε 2-3 χρόνια η ζωή σου θα έχει κάνει στροφή 180 μοιρών. Ότι η ανεμελειά και η χαλαρότητα σιγά σιγά ξεθωριάζουν και τη θέση τους παίρνουν οι υποχρεώσεις και η δουλειά ( ποοοόσο κλισέ ακούγεται αυτό! ) και ότι πλέον δεν θες να μεγαλώσεις όπως έλεγες παλιά αλλά εύχεσαι να σταθεροποιηθείς εδώ ακριβώς που είσαι. Αυτό φυσικά δεν γίνεται επομένως το να σχεδιάζεις την κάθε μέρα σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο , περνώντας όσο πιο καλά μπορείς χωρίς να αφήνεις ασήμαντα μικροπράγματα να σου χαλάνε τη διάθεση , είναι μία τακτική όχι μόνο για να ξεπεράσεις οποιαδήποτε ηλικιακή κρίση αλλά για να ζεις πιο έντονα και πιο ποιοτικά τη ζωή σου.

Τα λέμε σύντομα αυτή τη φορά!

x Vallia.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s